Het was voor mij al een paar dagen duidelijk waar mijn volgende logje over moest gaan. Echter, dit logje zou een stuk minder leuk worden zonder foto’s, en dus moest het een paar dagen wachten, tot mijn ‘object’ zich wat meer op zijn gemak zou voelen.

Dinsdagavond hebben Stuart en Mirjam mijn huishouden verrijkt met een dwerghamstertje. Hij (of zij – dat weet ik eigenlijk nog niet) is superschattig en begint al aardig te aarden in zijn nieuwe stekje!

Vol trots presenteer ik u Wimmetje:

De jongens wennen er ook al aan. Ze weten denk ik wel dat Wimmetje niet is om op te eten, maar ik neem toch het zekere maar voor het onzekere. Als ik er niet bij ben, gaat Wimmetje op de koelkast. Dat is de enige plek in huis waar ze niet bij kunnen komen, dat lijkt me beter voor iedereen

Elke avond gaan de katten een half uurtje gedwongen in retraite in mijn slaapkamer, en dat geeft mij de kans om met Wim te "bonden". Hij neemt al eten aan uit mijn hand, en toen hij vandaag even in zijn loopbal had gezeten kroop hij er zelf via mijn hand uit. We gaan goed dus!

Er is een hele nieuwe wereld voor me open gegaan. Bij alle hamsters die ik door de jaren heen ‘versleten’ heb, zat nooit eerder een dwerghamster. Mijn enige dwerghamster ervaring was jaren geleden, toen ik moest oppassen op de hamster van mijn buurjongetje. Laten we het er maar op houden dat het voor zowel de hamster als voor mij geen fijne ervaring was. Geen goede basis dus. Mijn research van de afgelopen week leert mij echter, dat het helse schepsel van de buurjongen een Russische dwerghamster was, en mijn schatje een Roborovski is. Gelukkig, opluchting alom. Niks staat meer een liefdevolle relatie met mijn Wimmetje in de weg!  

Eindelijk was het dan zo ver. Mijn vader, die volgens eigen zeggen al nerveus wordt als ‘ie over de Sloedam moet, kwam helemaal naar Spanje. Hij kwam voor een ruime week, lekker de moeite en een goede tijd om eens een indruk te krijgen van mijn leven hier.

Al in mei hadden we geboekt, dus er was volop tijd voor voorpret, en -stress! Nee, niet zijn zenuwen (mijn vader was er half juni al helemaal klaar voor ) maar míjn stress. Is het huis wel netjes genoeg (nee), waar moet hij slapen (ik weet zeker dat ik een extra bed heb érgens hier), krijg ik al mijn werk wel op tijd af voor ik vrij ben (natuurlijk wel) en nou ja, zo kan ik nog wel even doorgaan. Eerst schoof ik alles voor me uit onder het mom van ‘ik heb nog volop tijd’, maar ineens was het al september, en voor ik het wist was ik onderweg naar het vliegveld. Dan maar wat minder netjes.

Zo’n vakantie is natuurlijk ook het ultieme excuus voor mij om wat toeristische dingen te zien in mijn omgeving, waar ik normaalgezien niet zo 1 2 3 aan toe kom.

Mijn vader kijkt hier uit over de Montes de Malaga, een natuurgebied ten noorden van Malaga.

Op mijn verjaardag hebben we een Rock Tour gedaan. Ik heb dat stiekem altijd al eens willen doen maar het kwam er nooit van. De Rock Tour neemt je in een taxi mee de Rots van Gibraltar op, en stopt op allerlei ‘places of interest’. Helaas was het niet erg mooi weer, maar dat gaf alles weer een heel a(a)pparte sfeer.

(Druilerig) uitzicht vanaf de rots over de Straat van Gibraltar. Aan de andere kant van de baai zou je, op elke andere dag, Algeciras zien liggen.Algeciras is een havenstad niet ver van hier. De haven van Algeciras is één van de drukste havens ter wereld. Vanuit Algeciras kun je ook per boot (of zwemmen, wat je wil) de oversteek maken naar Afrika. Er gaan verschillende veerboten naar Marokko. Iets dat voor een andere keer op het programma staat trouwens.

In de rots bevinden zich een heleboel grotten en tunnels. Eén van die grotten, St. Michael’s Cave, zijn we in geweest. Vroeger dacht men dat de grot bodemloos was, en dat er een geheime gang van ongeveer 25 kilometer onder de Straat van Gibraltar door liep, naar Afrika. Of die gang er ook echt is weet ik niet, maar volgens het verhaal is dat hoe de apen op de rots gekomen zijn.
Wij waren allebei erg onder de indruk van de grot. De verlichting is prachtig, door de mineralen in het steen zie je allerlei kleuren, en waande je je in een soort van real-life Droomvlucht.

St. Michael’s Cave was tijdens de tweede wereldoorlog klaar om gebruikt te worden als militair ziekenhuis, maar hiervoor uiteindelijk nooit gebruikt. Op dit moment doet de grot dienst als theather/muziekpodium. De akoestiek moet geweldig zijn, en naar een concert daar staat nog op mijn verlanglijstje.

Over de apen heb ik het hier al eens eerder gehad. Toch blijft het bijzonder, vind ik. Ik vind de Berberapen schattig van lelijkheid, al dacht niet iedereen op onze tour daar zo over. Eén van de meisjes waarmee wij een taxi deelden, schrok net buiten St. Michael’s Cave van een aap die het op haar hotdog voorzien had en dat is niet meer goed gekomen. De rest van de tour is ze steeds als er apen waren in de taxi gebleven.

De legende zegt dat zodra de apen van de rots verdwijnen, de Engelsen ook uit Gibraltar weg zullen gaan. Voor sommigen een geweldig vooruitzicht, maar voor de meesten niet. Daarom wordt de apenpopulatie goed beschermd.

In 1779 probeerden Frankrijk en Spanje de rots terug te winnen van de Britten. Dit stukje (of nou ja, stuk’je’..het duurde van 1779 tot 1783) geschiedenis had goed gebruik voor de tunnels in de rots. Om de zoveel meter werden er kanonnen opgesteld, een geweldig verdedigingsmechanisme!

Veel van de kanonnen staan er trouwens nog steeds, en zijn onderdeel van wat je kunt bekijken in de Great Siege Tunnels. We moesten dus wel even lachen toen we van andere Nederlandse toeristen de volgende dialoog hoorden: “’Magdááááá? Waar bén je?’ ‘Hier! Bij het kanon!!’”. Oh, daar.

Vanuit de verschillende kanonopeningen had je trouwens echt een ver uitzicht over La Linea, waar ik woon, en Gibraltar.

Natuurlijk moest ik tijdens mijn vader’s vakantie ook even laten zien hoe grappig het is om voor het vliegtuig te moeten wachten met oversteken.

En als we er dan tóch waren, meteen nog maar even een toeristisch kiekje. Kodak photo moment, mijn vader op de landingsbaan, met, jawel, op de achtergrond de rots.

Als laatste écht toeristische attractie in Gibraltar wilde ik nog graag naar Europa Point. Europa Point is het zuidelijkste punt van Gibraltar, en ik wist er eigenlijk weinig van, behalve dat je bus 3 moet hebben om er te komen (haha, hoe nuttig) en dat er een vuurtorentje staat.

Dat vuurtorentje staat er dus inderdaad, al sinds 1838, toen begonnen werd met de bouw ervan. In 1841 was het af, en sinds 1994 is de bediening volledig geautomatiseerd.
Op een heldere dag heb je ook vanaf hier uitzicht op Algeciras, Marokko en over de Straat van Gibraltar, maar helaas was ook déze dag niet helder, en bleef het uitzicht beperkt.

Waar ik eigenlijk veel verbaasder over was, was de aanwezigheid van de Ibrahim-al-Ibrahim Moskee. Europa Point is een vrij kale vlakte en stelt weinig voor. Een plek waar je misschien op een zonnige zondag een boekje zou gaan zitten lezen aan het water, als er niet zo veel toeristen waren. Je hebt er dus het bovengenoemde vuurtorentje, maar verder is het leeg. Het ziet er ook een beetje vervallen uit, een plek die nodig wat onderhoud nodig heeft, en dan ineens duikt daar uit het niks een kei van een moskee op.

Ik was van de moskee veel meer onder de indruk dan van de vuurtoren, of van de rest van Europa Point. Ook omdat ik de moskee daar niet had verwacht. Deze moskee was een cadeau van de inmiddels overleden Koning Fahd van Saudi Arabie. Ik las net ergens dat ongeveer 2000 mensen in Gibraltar moslim zijn. Dat is ongeveer 7% van de bevolking.

Inmiddels is mijn vader alweer een paar dagen weg, en ik vind het maar kaal in huis. Ik woon natuurlijk alleen, tot volledige tevredenheid, maar dan is het toch even wennen als je na een week ineens weer alleen bent.

Het was alweer een jaar geleden dat we elkaar hadden gezien en we hebben het ontzettend gezellig gehad. Behalve onze uitstapjes hebben we lekker bijgekletst, uit eten geweest, ouderwets gepest, dvd gekeken, zelfs gewii’t!

Gelukkig hebben we de foto’s nog.

"…het leven dat is één groot feest", zo schoot me vanmiddag op mijn werk ineens een liedje van jáááren geleden te binnen. Wás het leven maar één groot feest, dacht ik verbitterd terwijl ik op mijn eerste dag na ruim een week vrij mezelf nog maar eens probeerde te motiveren.

Nu ik alweer een paar uur thuis ben gaat het wonderbaarlijk genoeg ineens een stúk beter, en bedacht ik me dat die mannen van Karrespoor het nog niet zo heel erg mis hadden. Er valt best wat te vieren in het leven, zo tussen neus en lippen door. Alleen sta ik er niet altijd bij stil.

Vorige week was ik jarig, dát heb ik gevierd. Van het dozijn verjaardagen van vrienden en bekenden in de afgelopen paar weken heb ik ongeveer de helft gevierd. Afgelopen maandag was het mijn 2 jarig jubileum in Spanje, dat is ongemerkt voorbij gegaan. Gisteren precies 2 jaar geleden begon ik op mijn werk, niet bij stil gestaan want ik was vrij. Ergens in juni alweer bestond mijn weblog precies een jaar, vergeten. En vandaag is het natúúrlijk dierendag….las ik een paar minuten geleden ergens op het net. Oeps. Ik heb m’n katten geloof ik nog niet eens eten gegeven. Nee, het is me duidelijk: Ergens doe ik iets fout. Als er zoveel te vieren is, waarom ga ik dan niet hossend door het leven, met roltongen en feestmutsen, polonaises, ballonnen, lampionnen en Joost weet wat nog meer?

Het antwoord is eigenlijk simpel: Het past niet bij me. Ik doe het rustig aan. Ik heb net een geweldig leuke week vrij gehad waarin mijn vader op bezoek was (daarover volgende keer meer!) en we samen de toerist hebben uitgehangen, en dat is voor mij wel feest genoeg. Ik realiseer me dat behalve mijn vader en ik weinig mensen daar iets aan hebben, en dus heb ik mezelf én jullie vanavond een cadeautje gegeven. Om alles van de afgelopen tijd te vieren, en om goed te maken dat ik zo’n tijd niet heb gelogt: Een glóédnieuwe layout. Vers van de pers. Enjoy!

Ik heb een nieuwe camera. Een mooie, dure, met heel veel knopjes en nóg meer opties. De afgezaagde logica zou zijn dat ik hier trots foto’s zou plaatsen die ik met mijn nieuwe rijkdom genomen heb. Dat was ik eerlijkgezegd ook een hele tijd van plan.

Ookal heb ik nog veel te leren over het gebruik van mijn nieuwe camera, ik heb er al best mooie foto’s mee gemaakt. Op sommige van die foto’s ben ik ook heel trots, met als gevolg dat een heleboel mensen die foto’s nu wel kennen. Daarom hier nu wat anders.

Heel soms word ik wel eens overvallen door een vlaagje valse creativiteit. Vals? Ja, vals, want ik ben zo creatief helemaal niet, en zo’n bui gaat dus ook vaak ongebruikt retour. Jammer wel, want ik zou ontzettend graag wat creatiever zijn, maar meestal eindigt het alleen met een hoop frustratie.

Sinds de aanschaf van mijn nieuwe camera speel ik ook wat meer met nóg een wereld die er voor je open ligt als digitale fotograaf. Die van de fotobewerking. Ik geloof niet zo in subtiel een puist of een rimpel wegwerken op iemand’s gezicht, of even een lantaarnpaal wegwerken die in de weg van hét shot van de eeuw staat. Ook ben ik niet zo’n voorstander van subtiel even de lucht nét iets blauwer maken, of het water op de vakantiefoto’s er nét even iets tropischer uit te laten zien. Nou ja, samengevat zou je kunnen zeggen: ik hou niet van subtiel. Extreem moeten we hebben!

Zie hier dus wat voorbeeldjes van foto’s die ik genomen heb in en rond La Linea, maar dan nét even anders.

Cool Slideshows!

En maak je geen zorgen, die kunstzinnigheid houdt vast niet aan, en ik kan ook vast de verleiding niet weerstaan binnenkort toch ‘gewone’ foto’s te plaatsen. Maar voor nu ben ik toch even leuk artistiek bezig geweest!

We waren het al een hele tijd van plan, mijn collega en ik. Al wel 20 keer hebben we ons voorgenomen die dag écht een afspraak te maken, maar er kwam elke keer wat tussen. Werk, ziekte, Miss Gibraltar verkiezingen, moeheid, noem maar op. Wel hebben we allebei wat virtueel kunnen oefenen, maar dat dat toch niet helemaal hetzelfde is, bleek vandaag wel. Vanavond was het eindelijk zo ver en zijn we eindelijk écht gaan tennissen.

Ik was wel een beetje zenuwachtig, de drempel was wat hoog (ondermeer vanwege een nog veel hoger gewicht ) en ik had verwacht dat ik erg slecht en erg uit vorm zou zijn. Ergens in een ver verleden heb ik nog wel eens op tennis gezeten, en dat ging soms best leuk, maar dat is toch echt al wel minstens 10 jaar geleden. We hebben dik anderhalf uur getennist, en het was echt superleuk! Ze heeft geen idee van de spelregels en de grootste uitdaging voor mijn collega is de bal over het net te krijgen, of uberhaupt te raken. Ik blijk dat niveau (nét) voorbij. Dus het leukste was dat ik  helemaal zo slecht en uit vorm niet blijk te zijn! Een boost voor de conditie en de gezondheid, én een boost voor het zelfvertrouwen dus! Toch leuk, zo op de dinsdagavond.

Totdat we er wat meer inzitten spelen we niet ‘voor het echie’, het is al een opgave genoeg die bal meer dan 1x over en weer te krijgen;) We houden het voor de mensen die het morgen gaan vragen maar op gelijkspel, of, zoals les 1 in "de spelregels van tennis door Marije" vandaag leerde, deuce. Volgende week weer!

Gibraltar is een vreemde plek. Om een heleboel redenen, maar ook niet op de laatste plaats om het klimaat. De Straat van Gibraltar en de Rots zorgen samen voor wat vreemde (en unieke) weersverschijnselen.

De verschillende windstromen die door de Straat van Gibraltar blazen, bepalen eigenlijk vaak het weer in Gibraltar. Maar daar blijft het niet bij. De 2 meest bekende winden, de Poniente en de Levante, nemen allebei een grote rol in in het dagelijks leven in Gibraltar. Vooral die laatste, maar daar kun je dan ook niet omheen.

Waar de Poniente zorgt voor een warme, droge en heldere dag, zorgt de Levante voor een warme, natte en bewolkte dag. Het karakteristieke van de Levante is een soort wolk of mist die over de rots (en daarbij over het grootste deel van Gib) hangt.
Zie hier wat foto’s van The Rock mét en zónder Levante, voor de beeldvorming. Ik hoef er denk ik niet bij te zeggen wat wat is

Een heel bijzondere gewaarwording vond ik dat, zeker in het begin (alles went). Als ik ‘s morgens op mijn fietsje stap en naar mijn werk fiets, kan het tot de grens stralend weer zijn, en dan zodra je Gib binnen komt is het bewolkt en klef, vreselijk smerig klef. Als je zeiknat van het zweet loopt te hijgen en puffen in de stad, of in de bus zit, hoor je overal om je heen mensen zuchten over die rót Levante.

Ik was al een hele tijd van plan om een logje te schrijven over de Levante, met wat foto’s en wat blabla. (Wie wetenschappelijke verklaringen zocht van dit weersverschijnsel moet ik teleurstellen, maar google en wikipedia bieden vast uitkomst ). Ik wilde vooral laten zien dat het begrip Levante zo’n grote rol speelt in het dagelijks leven, iedereen er van gehoord heeft, en iedereen er volgens mij een hekel aan heeft. Het is echter moeilijk om het belang van iets en het ‘altijd aanwezige’ goed over te brengen in een logje, daarom was het er tot nu toe nog niet van gekomen. Maar een tijdje geleden zag ik, de in mijn ogen, ultieme illustratie van hoe de Levante is ingeburgerd in het dagelijks leven in Gib;

Briljant toch?

Wees bevriend met kleine dingen
Met een kleine bloem die bloeit
Met de vogeltjes die zingen
Met een vlindertje dat stoeit
Met de held’re regendruppels
Met de blijde zonneschijn
Wees bevriend met kleine dingen
En je zult gelukkig zijn.

Sorry dat ik er vandaag niet bij kon zijn. Ik ga proberen de wijsheid die je ruim 20 jaar geleden voor me in mijn poezie album schreef eens iets meer na te leven. Dingen kunnen immers raar lopen…

Veel liefs,
Marije x

Als "vrouw alleen" vind ik het wel handig dat ik mijn eigen boontjes kan doppen. Niet alleen letterlijk op culinair gebied, maar ook wat klusjes in en om het huis betreft, of op technisch gebied, zoals wanneer er iets is met de computer.

Nou ben ik niet de enige die het handig vind dat ik dat kan. Steeds meer mensen ontdekken mijn vaardigheden en maken gebruik van mijn diensten. Dat heb ik niet actief gepromoot, maar dat is er gewoon zo ingeslopen. Er moet iets geinstalleerd worden op de computer van een vriendin, of de kopieermachine op mijn werk heeft weer eens kuren; 0900-belmarije.

Het hoogtepunt van mijn bijklusbestaan bereikte ik volgens mij afgelopen week. Zondag was ik even bij een vriendin, want we zouden wat gaan drinken. Dat drankje liet even op zich wachten. Die vriendin heeft namelijk een nieuwe computer en wel eens wilde weten hoe dat nou werkt met het downloaden van films (foei!). Vervolgens wilde haar vriend (ander huis, dus andere computer) dat ook wel eens weten, ohja, en als ik er toch was, onderdeel 1, 2 en 3 deden het de laatste tijd ook niet meer zo goed. Kon ik daar eens naar kijken? Natuurlijk. Toen alles ‘up & running’ was, kwam daar ineens het verhaal van het bureau van mijn vriendin, speciaal gekocht voor de nieuwe computer, maar de vriend (die steigerbouwer is….) kreeg dat ding met geen mogelijkheid in elkaar. Hij snapte de tekening niet. Of ik eens wilde kijken.
Terug dus naar haar huis (gelukkig allemaal dicht bij elkaar in de buurt) om een blik te werpen op de -ongetwijfeld op Ikea geinspireerde- hoop schroefjes en planken, en de bijbehorende tekening. "How hard can it be", zei ik gelijk, kans makend op een gevalletje "famous last words". Binnen 3 kwartier zat het bureau in elkaar Tot groot vermaak trouwens van mijn vriendin. Ze wil nu met mij trouwen, en ik loop voorlopig niet meer onder steigers door

Maandag was míjn dag. Mijn nieuwe wasmachine kwam en wilde ik zelf installeren. Maar ik kon nergens mijn schroevedraaierset vinden. Dan maar even naar diezelfde vriendin om te lenen, ik had ze daar immers de vorige dag nog gebruikt. Gevaarlijk…
Als ik er tóch was, het geluid op haar computer deed het niet nadat ze Windows opnieuw had geinstalleerd (oei..), of ik misschien even……Ja hoor, natuurlijk.
Toen dat allemaal weer werkte uiteindelijk toch naar mijn wasmachine, waar ik zo lang naar had uitgekeken. En hij doet het inmiddels. Dat een mens zo blij kan zijn met een machine, is eigenlijk wel triest.

Jaja, het klinkt allemaal toch heel onafhankelijk, zelfstandig, en supergoed he, als ik het zo vertel. Ik hoor jullie als lezer al denken, die meid redt het wel, zo in haar eentje. Die heeft het mooi voor elkaar.
Ja, deze meid redt het wel, en heeft het inderdaad zo slecht niet voor elkaar. Zo lang ik mijn mond maar hou over de schade*) van de afgelopen klusweek, klinkt het allemaal best goed

*) Een blauwe pink mét bloedblaar onder de nagel (tussen de waterpomptang gekomen), een stukje uit de zijkant van mijn hand (idem), een blaar midden op de handpalm van mijn andere hand (schroevendraaier bij het in elkaar zetten van het bureau), en een dikke snee onder mijn voet (geen idee, maar het doet wel zeer). Ohja, en zweet, heel veel zweet.

Sinds ik bij de maandag-vrijdag 9-5′ers hoor, ben ik me ineens veel bewuster van de dagen van de week, en de weekends. "Vroeger" was het me om het even of het zaterdag of woensdag was, werken moest ik 9 van de 10 keer toch wel. Die tijd is voorbij.

Normaalgesproken ben ik superblij met mijn werktijden, maar toen ik vanmiddag door een zo goed als dode stad liep, vond ik het toch wel jammer dat ik nu vrij ben wanneer de rest van de wereld dat ook is. Het had altijd wel iets bijzonders, vrij zijn als elk normaal mens gewoon aan het werk is of op school zit. Een soort vakantiegevoel, of alsof je aan het spijbelen bent van school (niet dat ik dat ooit deed natuurlijk ), ofzo. Iets feestelijks.

Een nadeel is ook, dat ik nu voor allerlei dingen afhankelijk ben van het weekend, en niet meer gewoon door de weeks eens even de stad in kan, als het lekker rustig is, ofzo. Vrijdagavond heb ik eindelijk een nieuwe wasmachine gekocht, die morgen bezorgd wordt. Ook zoiets, dat kan dus alleen door de weeks. Banken zijn open van maandag tot vrijdag van 8.30 tot 14.30, en gesloten in het weekend. Mijn baas is gelukkig niet zo moeilijk en dus kan ik morgen wel even snel op en neer naar huis als ik gebeld word dat ze de wasmachine komen brengen, en ik kan wel af en toe even snel voor mijn werk naar de bank, maar heel veel mensen zullen dat geluk niet hebben. Hoe doet men dat dan?!

Anyway, natuurlijk geniet ik ook wel van mijn weekendjes. Vrijdag heb ik ook (want ik was toch bezig) een broodbakmachine gekocht. Iets dat ik al lang wilde kopen maar eigenlijk nooit had gedaan. Gister had ik dus een heerlijk knus middagje thuis, terwijl in de broodbakmachine mijn eerste brood (parmesan&sun dried tomato – zalig!) aan het bakken was, heb ik voor het eerst in mijn leven rabarber gemaakt. Mensen, wat voelde ík me knus en huiselijk! En die geuren, heerlijk. Het leek hier heel even wel op het huisje van Opa Bakkebaard!!

Nee, wees maar niet bang, ik blijf niet wéér eeuwen weg hier! Tina vroeg zich laatst al af of er een 4e (of is het inmiddels al 5e?) comeback nodig zou zijn, maar nee. Ik ben er nog.

Het probleem is alleen dat ik op het moment niet zo heel erg veel mee maak. Alles gaat zijn gangetje, ik ben druk met werk, en ik maak nog steeds niet genoeg tijd om eens lekker uitgebreidt aan de bloemen te kunnen ruiken. Stom, maar ook dat is volgens mij iets dat niet zomaar gaat, maar tijd kost.

Vandaag was ik ziek. Gisteravond zat het al niet helemaal lekker, want ik wilde om 7 uur even een uurtje gaan liggen, maar werd (ondanks de gezette wekker!) pas om 11 uur wakker. Toen even wakker geweest, terug naar bed, en de hele nacht doorgeslapen om als nog moe wakker te worden, kotsmisselijk en met knallende koppijn.
Toen ik uiteindelijk besloot toch maar te gaan aankleden en werken, kwam m’n avondeten van gisteren er weer uit. Bah. Toch maar ziekgemeld dus en vandaag thuisgebleven. Ik had nog het idee wat van thuis te werken, maar het grootste deel van de dag heb ik in bed doorgebracht. Mijn baas zei dat ik maar moest focussen op beter worden en dat al dat werk er ook nog wel zou zijn als ik beter ben. Een wijs mens, mijn baas.

Af en toe, tussen mijn dutjes door, checkte ik mijn MSN even. De mensen die mij kennen weten waarschijnlijk wel dat mijn MSN bijna altijd wel aan staat, of ik er nou ben of niet. Op een gegeven moment had ik allemaal berichtjes van collega’s, en ze zeiden allemaal hetzelfde Niet het verwachte ‘beterschap’, maar allemaal een mysterieus ‘heb je het al gehoord??’. Persoonlijk vind ik dat altijd een beetje een vage vraag. Op het moment van vragen heb je namelijk meestal nog niet echt een idee waar men op doelt. Heb ik wát al gehoord? Ik hoor zoveel dingen…

Toen ik hoorde waar het om ging, begreep ik het enthousiastme van iedereen. Eindelijk is het dan zo ver, Gibraltar krijgt een nieuw belastingstelsel! Lang beloofd, en nu dan toch gekomen. Hiermee komt er een einde aan de belachelijke 42% inkomstenbelasting die elke maand van mijn salaris wordt ingehouden, en wordt dit vervangen door een veel redelijker percentage van 20%. Woehoe!

Ik ga zo weer lekker naar bed en vast denken wat ik met ál dat extra geld ga doen – haha!